Pesmi v makedonščini

Ако си сениште

а песот твоје е сенка
сал што во заветрината на телото ти лебди.
Само плаштот твој е до бледило износен
а болката твоја излижан камен.

Ако се е сенишно

Нека биде океан ловиште на дождовните капки
од која пустина што цвета ќе изникне.
Нека биде блескот на пченичниот хоризонт
И гоа стаклена во галеријата на светот.

Ако и гласот е привид

Нека песните твои ме допрат
и низ небото да ги раздиплам.
И на подиумот на ноќта нека играчите ѕвездени
гласно одѕвонуваат во камбанаријата на мислите

Снежи во водената топка...

Читаш тивко, грижливо и нежно.
Сликите растат и местото свое
го бараат На ѕидовите празни.
Сениште си, лепет на крилјата на привидот.

Кој си, привиду?

Ако те отфрлам, ќе се распрснеш ли?
Ако те прегрнам, ќе се измолкнеш ли?
Засрци ме во себе,
да станам вир на страста твоја.

Ако сал привид сум?

ноќ, ноќ
над градот
над покривите
оџак
камбанарија

над крошните во паркот
приказна на жабјите бари
чекори во градината

над поспаните
рекламни билборди
и тивко катче

над кокошарникот
лисец чекајќи

над нас
поспани
во истата кошула од сништа

ноќ
згужвана месечина
и потсмешливи штурци

Јас сум само остаток од мртвите ѕвезди.

Се лизгам по грбот на небото.
Траги од телескопот кружат околу кружниците.
Алги и оловни војници
стражарат пред заклучените облаци.

На белата клупа се одморам.
Јас сум само остаток од мртвите ѕвезди.

Гледам во темнината, во зелената темнина.
Излитените очи кружат околу кружницата.
Сенки од безброј отсечки
се договараат за ноќна средба.

Ќе ја соблечам блескавата наметка.
Ќе останам гола. Сосема гола.
Нема да ја навлечам кожата преку образите.
Гола, целосно гола
кружам околу кружницата.

Ќе излезам..
Јас сум само остаток од мртвите ѕвезди.

Пловиш по потокот. Тек си.
Вода, која продира низ ѕидовите на смислата,
која ги лиже камењата и ја голта земјата пред себе,
која го однесува сеќавањето и со бучава ги растопува мислите.

Газиш по снежната гора. Врв си.
Врв, кој одгоре ги гледа низ својот стомак и ги протега краевите во насмевка,
кој го притиска сјајот на снегот низ образите и не чувствува ладно,
што мечтае по близина и чекори на замрзнатата сцена.

Се поклонуваш. Ти си наклон.
Само бесконечно небо и фанфари од споредната небеса.
Завеса си зад сцената. И публика, која восхитено плаче. Плач си.
Во наклон, седоста во косата наредува бавно движење.

Твоите сини очи ги покриваат уморни клепки. Се тресат. Трепет си.
Миг на лажна безгрижност.
Миг на слегување во ништо.
Небиднина. Само да трепнеш.

Леташ. ?. Чекаш твоето тело да се разлета на милионски парчиња.
Се свиткуваш во бор. Во тишина. Оние колена, овие раце – стисни ги во сеќавање!
Од едно до друго. Форма.
Од ова до тоа. Созвездие.
Крпа ги покрива зборовите. Зборовите се под тебе. Збор си.